Jeszcze 40 dni, a Arek zostanie zburzony.

Czy zejdę z tronu mojej pychy, zdejmę płaszcz próżności, przyoblekę się w wór pokuty i usiądę w popiele skruchy?

Agata Skoczylas

O mnie...

25 lutego 2026

Pokój i Radość!

Kiedy słuchałem dzisiejszego pierwszego czytania to w pewnym momencie aż mi serce zabiło mocniej i na poważnie, aż mnie zmroziło.

Dlaczego?

Te słowa, które Jonasz woła i głosi do Niniwy, usłyszałem jakby je mówił bezpośrednio i osobiście do mnie.

Czytanie z Księgi proroka Jonasza (Jon 3, 1-10)

Pan przemówił do Jonasza po raz drugi tymi słowami: «Wstań, idź do Niniwy, wielkiego miasta, i głoś jej upomnienie, które Ja ci zlecam». Jonasz wstał i poszedł do Niniwy, jak powiedział Pan.

Niniwa była miastem bardzo rozległym – na trzy dni drogi. Począł więc Jonasz iść przez miasto jeden dzień drogi i wołał, i głosił:

«Jeszcze czterdzieści dni, a Niniwa zostanie zburzona».

I uwierzyli mieszkańcy Niniwy Bogu, ogłosili post i przyoblekli się w wory od najstarszego do najmłodszego. Doszła ta sprawa do króla Niniwy. Powstał więc z tronu, zdjął z siebie płaszcz, przyoblókł się w wór i usiadł na popiele. Z rozkazu króla i jego dostojników zarządzono i ogłoszono w Niniwie, co następuje:

«Ludzie i zwierzęta, bydło i trzoda niech nic nie jedzą, niech się nie pasą i wody nie piją. Ludzie i zwierzęta niech przyobleką się w wory. Niech żarliwie wołają do Boga! Niechaj każdy odwróci się od swojego złego postępowania i od nieprawości, którą popełnia swoimi rękami. Kto wie, może się zwróci i ulituje Bóg, odstąpi od zapalczywości swego gniewu, i nie zginiemy?»

Zobaczył Bóg ich czyny, że odwrócili się od złego postępowania. I ulitował się Bóg nad niedolą, którą postanowił na nich sprowadzić, i nie zesłał jej.

Jeszcze 40 dni, a Arek zostanie zburzony.

Tak usłyszałem to wołanie i głoszenie Jonasza. To, że ja to usłyszałem, to jedno. Ważniejsze, co ja z tym teraz zrobię?

Czy po tym jak widzę jakim jestem słabym grzesznikiem. Jak co krok się potykam, codziennie upadam, w kółko popełniam te same grzechy. Czy ja z tym teraz coś zrobię?

Czy zaśpiewam jak najbardziej zagorzali kibice polskiej reprezentacji w piłce nożnej po ich kolejnym blamażu. Nic się nie stało! Arek nic się nie stało! Nic się nie stało!

Czy wezmę sobie te słowa do serca i tak jak mieszkańcy Niniwy, uwierzę Bogu?

Czy zejdę z tronu mojej pychy, zdejmę płaszcz próżności, przyoblekę się w wór pokuty i usiądę w popiele skruchy?

Czy na poważnie podejmę post, jałmużnę i zacznę się prawdziwie z głębi serca modlić i wołać do Boga prosząc o zmiłowanie, o miłosierdzie?

Czy w końcu skruszeje moje pyszne, wyniosłe, kamienne serce?

Czy wreszcie autentycznie wejdę na tą drogę nawrócenia i pojednania z Bogiem?

Jednego jestem pewien. Sam, o własnych siłach tego nie zrobię. Mogę tylko wołać i prosić Boga o tą łaskę głębokiego nawrócenia.

Psalm (Ps 51 (50), 3-4. 12-13. 18-19 (R.: por. 19b))

Sercem skruszonym nie pogardzisz, Panie

Zmiłuj się nade mną, Boże, w łaskawości swojej, w ogromie swej litości zgładź moją nieprawość.Obmyj mnie zupełnie z mojej winy i oczyść mnie z grzechu mojego.

Sercem skruszonym nie pogardzisz, Panie

Stwórz, Boże, we mnie serce czyste i odnów we mnie moc ducha.Nie odrzucaj mnie od swego oblicza i nie odbieraj mi świętego ducha swego.

Sercem skruszonym nie pogardzisz, Panie

Ofiarą bowiem Ty się nie radujesz, a całopalenia, choćbym dał, nie przyjmiesz.Boże, moją ofiarą jest duch skruszony, pokornym i skruszonym sercem Ty, Boże, nie gardzisz.

Sercem skruszonym nie pogardzisz, Panie

Aklamacja (Jl 2, 13bc)

Chwała Tobie, Słowo Boże

Nawróćcie się do Boga waszego,On bowiem jest łaskawy i miłosierny.

Chwała Tobie, Słowo Boże

Po tych poruszających do głębi serca słowach z pierwszego czytania. Aklamacja przychodzi do mnie z wielkim pocieszeniem.

Bóg jest łaskawy i miłosierny.

Kiedy ja nawrócę się do Boga całym sercem, wtedy On zwróci się również do mnie.

Tak mówi nam Słowo Boga z pięknej pieśni Tobiasza, z hymnu dziękczynnego z Księgi Tobiasza (Tb 13, 6).

Gdy nawrócicie się do Niego całym sercem i całą duszą,

aby postępować przed Nim w prawdzie,

wtedy i On zwróci się do was

i już nigdy nie ukryje swojego oblicza przed wami.

Jeszcze o jedno Boga proszę, do czego mnie wzywa dzisiejsza Ewangelia.

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza (Łk 11, 29-32)

Gdy tłumy się gromadziły, Jezus zaczął mówić:

«To plemię jest plemieniem przewrotnym. Żąda znaku, ale żaden znak nie będzie mu dany, prócz znaku Jonasza. Jak bowiem Jonasz stał się znakiem dla mieszkańców Niniwy, tak będzie Syn Człowieczy dla tego plemienia.

Królowa z południa powstanie na sądzie przeciw ludziom tego plemienia i potępi ich; ponieważ ona z krańców ziemi przybyła słuchać mądrości Salomona, a oto tu jest coś więcej niż Salomon.

Ludzie z Niniwy powstaną na sądzie przeciw temu plemieniu i potępią je; ponieważ oni dzięki nawoływaniu Jonasza się nawrócili, a oto tu jest coś więcej niż Jonasz».

Proszę Boga, żebym nie stał się jak to plemię przewrotne żądające jakiegoś nadprzyrodzonego, niezwykłego znaku, który będzie dla mnie ostatecznym sygnałem, że właśnie nadeszła ta ostatnia godzina mojego życia i teraz już muszę się nawrócić, żeby nie zostać potępionym.

Jezus mówi, że żaden taki znak nie będzie mi dany. Nie włączy się żaden alarm, który da mi jednoznaczny, wyraźny sygnał, który będzie tym ostatecznym wezwaniem:

Arek, nadchodzi ostatnie godzina Twojego życia. Nawróć się!

Tym znakiem do nawrócenia może być dla mnie zwykły człowiek, tak samo grzeszny i słaby jak ja. Tak samo nie mający w sercu miłosierdzia i przebaczenia jak Jonasz. Tak samo jak on buntujący się na Wolę Boga i uciekający od jej wypełnienia. A nawet jakaś niewierząca kobieta, która, przybyła, aby słuchać mądrości Słowa.

Co musi się jeszcze stać abym w końcu z głębi serca prawdziwie uwierzył i zaufał Bogu i nawrócił się do Niego całym sercem?

Napisz słowo od siebie. Włącz się w rozmowę.