Kiedy przyjdzie Królestwo Boże? 

Poznaj konkretny dzień i godzinę oraz Jego oznaki.

Pokój i Radość!

 

 

We wtorkowym liście wspomniałem o powinnościach i obowiązkach jakie na każdego chrześcijanina nakłada chrzest. Dzisiejsze Słowo wskazuje nam, gdzie rodzi się w nas pragnienie wypełniania tych powinności i obowiązków każdego chrześcijanina.

 

 

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Filemona (Flm 7-20)

 

Bracie, doznałem wielkiej radości i pociechy z powodu twojej miłości, jako że serca świętych otrzymały od ciebie pokrzepienie.

 

Przeto, choć z całą swobodą mogę w Chrystusie nakładać na ciebie obowiązek, to jednak raczej proszę w imię miłości, bo taki już jestem.

 

Ja, stary Paweł, a teraz jeszcze więzień Chrystusa Jezusa – proszę cię za moim dzieckiem, za tym, którego zrodziłem w kajdanach, za Onezymem. Niegdyś dla ciebie nieużyteczny, teraz właśnie i dla ciebie, i dla mnie stał się on bardzo użyteczny. Jego ci odsyłam; ty zaś jego, to jest serce moje, przyjmij do domu. Zamierzałem go trzymać przy sobie, aby zamiast ciebie oddawał mi usługi w kajdanach, które noszę dla Ewangelii. Jednakże postanowiłem nie czynić niczego bez twojej zgody, aby dobry twój czyn był nie jakby z musu, ale z dobrej woli. Może bowiem po to oddalił się od ciebie na krótki czas, abyś go odebrał na zawsze, już nie jako niewolnika, lecz więcej niż niewolnika, jako brata umiłowanego. Takim jest on zwłaszcza dla mnie, ileż więcej dla ciebie zarówno w doczesności, jak i w Panu. Jeśli więc się poczuwasz do łączności ze mną, przyjmij go jak mnie. Jeśli zaś wyrządził ci jakąś szkodę lub winien jest cokolwiek, policz to na mój rachunek.

 

Ja, Paweł, piszę to własnoręcznie, ja uiszczę odszkodowanie – nie mówiąc już o tym, że ty w większym stopniu winien mi jesteś samego siebie. Tak, bracie, niech ja przez ciebie zaznam radości w Panu: pokrzep moje serce w Chrystusie!

 

 

Aklamacja (J 15, 5ab)

 

Alleluja, alleluja, alleluja

 

Ja jestem krzewem winnym, a wy – latoroślami.

Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity.

 

Alleluja, alleluja, alleluja

 

 

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza (Łk 17, 20-25)

 

Jezus zapytany przez faryzeuszów, kiedy przyjdzie królestwo Boże, odpowiedział im: «Królestwo Boże nie przyjdzie w sposób dostrzegalny; i nie powiedzą: „Oto tu jest” albo: „Tam”. Oto bowiem królestwo Boże pośród was jest».

 

Do uczniów zaś rzekł: «Przyjdzie czas, kiedy zapragniecie ujrzeć choćby jeden z dni Syna Człowieczego, a nie zobaczycie. Powiedzą wam: „Oto tam” lub: „Oto tu”. Nie chodźcie tam i nie biegnijcie za nimi. Bo jak błyskawica, gdy zabłyśnie, jaśnieje od jednego krańca widnokręgu aż do drugiego, tak będzie z Synem Człowieczym w dniu Jego.

 

Wpierw jednak musi wiele wycierpieć i być odrzuconym przez to pokolenie».

 

 

Gdzie rodzi się w nas pragnienie wypełniania tych powinności i obowiązków każdego chrześcijanina?

 

Powinność ta ani pragnienie jej wypełnienia nie wypływają z obowiązku nałożonego na nas przez jakąś zewnętrzną wyższą instancję. Czy też pracodawcę, z którym mamy podpisaną umowę o pracę z góry wyznaczonymi obowiązkami. Bo gdybyśmy tylko na tym opierali naszą chrześcijańską posługę, bylibyśmy tylko najemnikami. Należałaby sią nam za pracę określona zapłata, regularne wynagrodzenie i premia za wyniki. A po wielu latach pracy i zakończeniu aktywności zawodowej, otrzymalibyśmy należną emeryturę.

 

Przypomniała mi się rozmowa na naszym poniedziałkowym spotkaniu online. Jak często zamiast prawdziwie żyć w szczęściu i radości. Warunkujemy nasze życie od jakiś zewnętrznych czynników, okoliczności, wydarzeń. Zacznę żyć, jak stanie się to czy tamto. Zacznę żyć, gdy przejdę na emeryturę. Będę radosny jak skończy się jesień i zima, a przyjdzie wiosna. Będę szczęśliwy jak skończą się wszystkie moje trudności, problemy i przeciwności.

A to, co na prawdę daje nam prawdziwe życie w radości i szczęściu wypływa z naszego wnętrza, rodzi się w głębi naszego serca.

 

Dokładnie w tym samym miejscu, w głębi naszego serca, rodzi się w nas pragnienie wypełniania tych powinności i obowiązków wynikających z naszego chrztu.

W sercu rodzi się miłość, dzięki której doznajemy wielkiej radości i pociechy. W głębi serca rodzi się miłość, z której wypływa pragnienie chrześcijańskiej posługi. Służenia drugiemu człowiekowi nie z musu, ale z dobrej woli. Z miłości rodzi się pragnienie posługi słowa i głoszenia Ewangelii.

 

Właśnie ta posługa miłości czyni obecnym Królestwo Boże pośród nas. Posługa miłości sprawia, że Królestwo Boże jest w nas i pośród nas.

 

Jaka jest więc odpowiedź na pytanie: Kiedy przyjdzie Królestwo Boże?

 

W dniu i o godzinie, kiedy w głębi mojego serca zrodzi się miłość. A z tej miłości zrodzi się w moim sercu to wewnętrzne pragnienie służenia samym sobą w miłości. Służenia miłością ludziom, do których mnie Jezus posyła.

 

W czynieniu chrześcijańskich powinności i obowiązków posługi Słowa, głoszenia Ewangelii, niesienia Dobrej Nowiny o Jezusie Zmartwychwstałym, służenia i dzielenia się darami, którymi Bóg obdarzył każdego z nas objawia się miłość i Królestwo Boże. Owocami zaś tej posługi oraz widocznymi objawami, że Królestwo Boże już przyszło i jest obecne pośród nas są znaki, o których mówi dzisiejszy Psalm.

 

 

Psalm (Ps 146 (145), 6c-7. 8-9a. 9b-10 (R.: por. 5a))

 

Szczęśliwy, komu Pan Bóg jest pomocą

 

Bóg wiary dochowuje na wieki,

uciśnionym wymierza sprawiedliwość,

chlebem karmi głodnych,

wypuszcza na wolność uwięzionych.

 

Szczęśliwy, komu Pan Bóg jest pomocą

 

Pan przywraca wzrok ociemniałym,

Pan dźwiga poniżonych,

Pan kocha sprawiedliwych,

Pan strzeże przybyszów.

 

Szczęśliwy, komu Pan Bóg jest pomocą

 

Ochrania sierotę i wdowę,

lecz występnych kieruje na bezdroża.

Pan króluje na wieki,

Bóg twój, Syjonie, przez pokolenia.

 

Szczęśliwy, komu Pan Bóg jest pomocą

 

---

Dziś o godz. 8:00 w Sanktuarium Jana Pawła II w Krakowie, została odprawiona Msza Święta dla całej naszej Społeczności, wszystkich wspierających nasze dzieło modlitwą oraz wszystkich darczyńców, w intencji o Boże błogosławieństwo i pełnienie Woli Boga w codzienności.

 

Dziękujemy za wspólną modlitwę.