PSALMOWANIE

To jedna z rozmów z moja duszą. Trudno czasem mi się z nią dogadać

Błogosław, duszo moja, Pana!
O Boże mój, Panie, jesteś bardzo wielki!
Odziany we wspaniałość i majestat,
światłem okryty jak płaszczem.
Rozpostarłeś niebo jak namiot,
wzniosłeś swe komnaty nad wodami.
Za rydwan masz obłoki,
przechadzasz się na skrzydłach wiatru.
Jako swych posłów używasz wichry,
jako sługi – ogień i płomienie.

 (Ps 104, 1-4)

Zabierz mnie Panie na skrzydłach wiatru

gdzieś hen daleko ponad wodami

taka modlitwa to ślad tęsknoty

która się czasem wyrywa z serca

odejść zapomnieć zostawić wszystko

żeby tam być tylko z Tobą

czy to jest także twoje wołanie

do ciebie się zwracam moja duszo

jesteś wciąż ze mną lecz chyba tobie

łatwiej do góry się unieść

– powiedz wpierw proszę co ciebie tak gna

z czego się pragniesz wyzwolić

przestrzeń i wiatr a zwłaszcza lot ponad

to wolność gdzie przeszkód już nie ma

niczego więcej mi nie potrzeba

tam chcę błogosławić Pana

– On jest przestrzenią ogarnia wszystko

nie musisz więcej Go szukać

jest obok

kiedy otworzysz oczy

ujrzysz że też jesteś przy Nim

po coś nas jednak tutaj zostawił

chce by Go tu błogosławić

no tak lecz czemu wciąż się potykam

co krok to różne bariery

– też na nie trafiam bo razem idziemy

to zastanówmy się wspólnie

kto nam je wrzuca i skąd się biorą

i które sami stawiamy

muszę to sobie uporządkować

dlatego jeszcze raz chcę cię prosić

widzę że nieźle ci to wychodzi

błogosław więc duszo moja Pana

– dobrze lecz zróbmy to razem

PSALMOWANIE

NIEDOSKOŃCZONE

Napisz słowo od siebie. Włącz się w rozmowę.

Wszelkie prawa zastrzeżone © 2013-2026 - FUNDACJA BOGActwo Rozwoju

Chrześcijańska Fundacja Rozwoju Osobistego i Duchowego