NIEDOSKOŃCZONE

Antoni Walter

O mnie...

Natychmiast

Gdy [Jezus] przechodził obok Jeziora Galilejskiego, ujrzał dwóch braci: Szymona, zwanego Piotrem, i brata jego, Andrzeja, jak zarzucali sieć w jezioro; byli bowiem rybakami. I rzekł do nich: «Pójdźcie za Mną, a uczynię was rybakami ludzi». Oni natychmiast zostawili sieci i poszli za Nim.
A gdy poszedł stamtąd dalej, ujrzał innych dwóch braci: Jakuba, syna Zebedeusza, i brata jego, Jana, jak z ojcem swym Zebedeuszem naprawiali w łodzi swe sieci. Ich też powołał. A oni natychmiast zostawili łódź i ojca i poszli za Nim (Mt 4, 18-22).

Natychmiast – błyskawiczna reakcja, bez zastanawiania się. Odpowiedź ucznia na wezwanie Mistrza. Po ludzku można by powiedzieć, że natychmiast to decyzja podjęta w czasie jednego oddechu. W zaufaniu i posłuszeństwie zostawić wszystko i pójść za Mistrzem.

Kiedyś też mi się tak wydawało. Wiele razy wchodziłem na tę drogę. Niemal natychmiast. Nawet kilka kroków robiłem. Postanawiałem. A potem…

*

Jak długo jeszcze, o Panie, będą bezbożni,

jak długo bezbożni

będą się chełpić,

pienić, zuchwale przemawiać i przechwalać,

oni, którzy czynią zło?

(Ps 94, 3-4 RB).

Kiedy pojawiały się trudności, upadki, spiętrzenia podjętych zobowiązań, groźne tytuły prasowe, to niemal automatycznie wyrywały się pytania: Jak długo jeszcze? Jak długo jeszcze mam się z tym zmagać? Jak długo jeszcze ONI…? I na dodatek jedna z głupszych pretensji do Boga: Dlaczego na to jeszcze pozwalasz? Domaganie się przez ciągle początkującego ucznia, żeby Mistrz zadziałał NATYCHMIAST, a przynajmniej w miarę szybko.

Teraz wierzę, Panie, że jak zwykle patrzysz z wyrozumiałością na moje zmagania. Wyobrażam sobie, że pytanie Psalmisty jest echem Twojego cierpliwego zwracania się do mnie: Jak długo jeszcze pozwolisz bezbożnym i pysznym myślom panoszyć się w twoim sercu? Dlaczego nie odcinasz ich natychmiast?

Agata Skoczylas

O mnie...

08 lutego 2026