Mam dziś dla Ciebie Biblijną zagadkę. 

Pokój i Radość!

 

 

Mam dziś dla Ciebie zagadkę.

 

O kim mowa?

 

Wierzył w zmartwychwstanie.

 

Brał w obronę człowieka, którego chciano zgładzić.

 

Chętnie słuchał Jana Chrzciciela i uważał go za człowieka świętego i bardzo prawego.

 

Wyprawił ucztę dla grzeszników i wspólnie z nimi biesiadował.

 

Był wrażliwy na piękno.

 

W odpowiedzi na prośbę, był gotowy hojnie dawać.

 

Bardzo się smucił, kiedy chciano zabić niewinnego człowieka.

 

Dotrzymywał danego słowa i natychmiast wypełnił danej przysięgi chociaż nie było to, po jego myśli.

 

Wiesz już o kim mówię?

 

 

Odpowiedź znajdziesz w dzisiejszej Ewangelii.

 

 

Słowa Ewangelii według Świętego Marka (Mk 6, 14-29)

 

Król Herod posłyszał o Jezusie, gdyż Jego imię nabrało rozgłosu, i mówił: «Jan Chrzciciel powstał z martwych i dlatego moce cudotwórcze działają w nim». Inni zaś mówili: «To jest Eliasz»; jeszcze inni utrzymywali, że to prorok, jak jeden z dawnych proroków. Herod, słysząc to, mawiał: «To Jan, którego ściąć kazałem, zmartwychwstał».

Ten bowiem Herod kazał pochwycić Jana i związanego trzymał w więzieniu z powodu Herodiady, żony brata swego, Filipa, którą wziął za żonę. Jan bowiem napominał Heroda: «Nie wolno ci mieć żony twego brata». A Herodiada zawzięła się na niego i chciała go zgładzić, lecz nie mogła. Herod bowiem czuł lęk przed Janem, widząc, że jest mężem prawym i świętym, i brał go w obronę. Ilekroć go posłyszał, odczuwał duży niepokój, a jednak chętnie go słuchał.

Otóż chwila sposobna nadeszła, kiedy Herod w dzień swoich urodzin wyprawił ucztę swym dostojnikom, dowódcom wojskowym i osobistościom w Galilei. Gdy córka tej Herodiady weszła i tańczyła, spodobała się Herodowi i współbiesiadnikom. Król rzekł do dziewczyny: «Proś mnie, o co chcesz, a dam ci». Nawet jej przysiągł: «Dam ci, o co tylko poprosisz, nawet połowę mojego królestwa». Ona wyszła i zapytała swą matkę: «O co mam prosić?» Ta odpowiedziała: «O głowę Jana Chrzciciela». Natychmiast podeszła z pośpiechem do króla i poprosiła: «Chcę, żebyś mi zaraz dał na misie głowę Jana Chrzciciela». A król bardzo się zasmucił, ale przez wzgląd na przysięgę i na biesiadników nie chciał jej odmówić. Zaraz też król posłał kata i polecił przynieść głowę Jana. Ten poszedł, ściął go w więzieniu i przyniósł głowę jego na misie; dał ją dziewczynie, a dziewczyna dała swej matce.

Uczniowie Jana, dowiedziawszy się o tym, przyszli, zabrali jego ciało i złożyli je w grobie.

 

 

Po przeczytaniu całej Ewangelii mamy pełen obraz króla Heroda i jego przewrotnego serca. Nie tylko te wyrwane z kontekstu i odpowiednio podane informacje. Z jego serca wychodzą niemal wszystkie grzechy, o których mówi Jezus, w kolejnym rozdziale tej Ewangelii (Mk 7, 21-23)

 

Z wnętrza bowiem, z serca ludzkiego pochodzą złe myśli, nierząd, kradzieże, zabójstwa, cudzołóstwa, chciwość, przewrotność, podstęp, wyuzdanie, zazdrość, obelgi, pycha, głupota. Całe to zło z wnętrza pochodzi i czyni człowieka nieczystym.

 

Nie dajmy się jednak zwieść jeszcze gorszej przewrotności, naszych własnych serc.

 

Jezus nie mówi, że tylko z serca króla Heroda czy też innych wielkich grzeszników pochodzą złe myśli, które na końcu prowadzą do pychy i głupoty.

 

Jezus mówi, że z serca ludzkiego, czyli w sercu każdego człowieka, w sercu każdego z nas, moim i Twoim mogą zrodzić się te wszystkie grzechy, złe myśli, nierząd, kradzieże, zabójstwa, cudzołóstwa, chciwość, przewrotność, podstęp, wyuzdanie, zazdrość, obelgi, pycha, głupota.

 

A największą przewrotnością naszych serc jest to, że możemy uznać, iż te złe myśli nie imają się mojego serca.

 

Możemy ulec złudzeniu widząc w sobie i swoim postepowaniu tylko te wyrwane z kontekstu naszego życia pozytywnie brzmiące informacje. Pomijając całą ciemną strony naszej duszy.

 

Potrzebujemy uznać, że w każdym z nas drzemie taki król Herod.

 

Możemy wierzyć w zmartwychwstanie, które jednak napawa nas lękiem.

 

Możemy brać w obronę człowieka, którego chcą zgładzić, ale tylko z lęku o siebie samego.

 

Możemy chętnie słuchać proroków głoszących prawdę, ale lekceważyć wszystko to, co mówią.

 

Możemy wierzyć w świętych obcowanie, jednak zupełnie nie brać z nich przykładu.

 

Możemy wyprawiać uczty dla wielu ludzi, ale tylko na swoją własną cześć, karmiąc swoją własną pychę.

 

Możemy być wrażliwi na piękno, jednak tylko to, które zaspokoi nasze ciemne żądze i wyuzdanie.

 

Możemy w odpowiedzi na prośbę, hojnie dawać, ale chciwie oczekując jeszcze więcej w zamian.

 

Możemy się smucić, kiedy widzimy niesprawiedliwość wobec niewinnego człowieka, jednak z własnej głupoty ulec presji otoczenia i przewrotnie przyłożyć rękę nawet do zabójstwa, przyzwalając na nie.

 

Możemy dotrzymywać danego słowa i natychmiast wypełniać dane przysięgi, chociaż nie byłyby one po naszej myśli, jednak jedynie tylko z pychy dla zachowania „twarzy”.

 

Jaka jest więc odpowiedź na zagadkę?

 

O kim tak naprawdę mówimy?

 

O kim czytamy w Ewangelii?

 

 

 

Zapraszamy Cię na kolejne spotkanie online na żywo naszej Społeczności BOGActwa Rozwoju.

 

To jest miejsce, na które prócz Pisma Świętego niczego więcej nie zabieramy.

To jest ten szczególny czas osobistego spotkania, kiedy wspólnie zgłębiamy Słowo Boga i dzielimy się naszymi świadectwami. Wzajemnie umacniamy się w wierze i zaufaniu Jezusowi, a nasze myślenie się zmienia.

 

Przyjdź w najbliższy poniedziałek, 9 lutego o godzinie 20:00.

 

W poniedziałek, 9 lutego o godzinie 8:00 w Sanktuarium Jana Pawła II w Krakowie zostanie odprawiona Msza Święta w intencji całej naszej Społeczności BOGActwa Rozwoju o Boże błogosławieństwo i pełnienie Woli Boga w codzienności.

 

Napisz w komentarzu swoje osobiste intencje.

 

Niezależnie od miejsca, w którym będziesz w tym czasie.

Zachęcamy Cię do duchowego włączenia się w naszą wspólną modlitwę.